Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
O kişinin başında şiddetli bir yara izi mevcuttu. Savaşta kafasına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında ağır yaralar almış mültecilerin bakılan Danimarka tesisinde birkaç ay tedavi devam ediyordu. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kalemleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın önüne bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocukların ayrı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle kekemelikle.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında uyum güçlüğü.
Görevli danışmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.
Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birlikte evde. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak dedesinin ellerini öfkeye aniden yaptı.
Soğuk havalarda ben birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe kadar uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk ruhu karanlık gizem anlamaya çalışıyorduk.
Baba oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri haklı olarak yatarken gece altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok kültürlüce.
Toplantıda ailelerin de onayıyla oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ile koordine görevi bana verildi.
İlerleyen zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya vurdu. Bir şey olmadı fakat canı acı duydu, samimi uzun üzüldü. Onu teselli etmek için elini tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet renkli kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap aldı okuyor görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle bir şeyler çizerken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt alırken önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla uğraşmış, orada kalmak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl yeni başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.
Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Bana fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve sinirlendi; benden söylemedi. Oğul daha sonra sık sık çeşitli Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli yetiskinlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çabalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti'nin ikinci gününde 160 üyelik PM ve YDK listeleri açıklandı
GündemPortekiz’deki barınma hakkı mücadeleleri sürüyor: hükümetin çadır tahliyeleri kan kaybediyor
Gündem